در زمانه اي که روزنامه نگاري و فعاليت درعرصه رسانه هاي غيردولتي به حرکت روي لبه تيغ مي ماند، خبر توزيع سهام عدالت هم از آن دست خبرهايي است که تنها مي تواند لبخندي تلخ را بر گوشه لبهاي روزنامه نگاران ايراني بنشاند; لبخندي که در اين زمانه بيش از هر زمان ديگري رنگ و بوي سياسي به خود گرفته است.

واقعيت اينجاست که روزنامه نگاري حرفه اي در ايران از چند ضعف عمده رنج مي برد; نخستين مورد شايد ضعف نظري و تئوريک خود روزنامه نگاران ايراني باشد که يا اکثرا تحصيل کرده حرفه اي اين رشته نيستند و يا اگر هم هستند مستقيم از کلاس هاي درس به ميزهاي تحريريه آمده اند و فاقد تجربه اي کارآمد در اين عرصه هستند; التبه اين به معناي نفي دستاوردهاي روزنامه نگاري ايران و خداي ناکرده توهين به قاطبه آنان نيست بلکه سخن از ضعف هاي عمده روزنامه نگاري ماست که اين مورد به نظر يکي از مهم ترين آنهاست.

 ضعف ديگر، عدم استقلال اقتصادي رسانه هاي غيردولتي ماست که به دليل وابستگي شديد به اعتبارات دولتي به دليل قطع آگهي هاي عمده از سوي دولتمردان، اين روزها بسيار بيش از هر زمان ديگري رخ نمايي مي کند و آمار منتشره از سوي يکي از خبرگزاري ها درباره نسبت توزيع اين اعتبارات، خود مبين نسبت نابرابر آن در ميان روزنامه هاي مدافع و منتقد دولت است. البته منظور از طرح اين معضل، نه ضرورت وابستگي مطبوعات به دولت که عکس آن مدنظر است و متاسفانه به دليل ضعف هاي ساختاري اقتصاد مطبوعات در ايران، مطبوعات همچنان خود را به نوعي مستقيم يا غيرمستقيم به دولت هاي وقت وابسته مي بينند.

ضعف ديگر که به باور صاحبنظران مهمترين معضل حال امروز روزنامه نگاري ما به شمار مي رود، همانا محدوديت هايي است که اين قشر در عرصه هاي اطلا ع رساني يعني همان وظيفه ذاتي و اصلي خود با آن دست به گريبانند; محدوديت هايي که گاهي با سليقه هاي متفاوت نيز مواجه شده و ابعاد تازه تري به خود مي گيرد.

حال با اين اوصاف و در شرايطي که روزنامه نگاران ايراني حداقل هاي بروز و ظهور توانمندي هاي خود را نيز ندارند، چگونه انتظار داريم که اين قشر فرهيخته به مواردي چون توزيع سهام عدالت دل خوش کرده و آن طور که معاونت مطبوعاتي در اطلا عيه خود  به آن اشاره کرده، در استقبال از آن به اين معاونت بشتابند؟

 از سوي ديگر هنوز سوال هاي بسياري از سوي مردم، رسانه ها و حتي نمايندگان مجلس در خصوص عملي بودن اين طرح يعني طرح سهام عدالت مطرح است که کمتر کسي در بدنه دولت حاضر است به آن پاسخ بگويد و به روشن شدن ابعاد تاريک آن بپردازد; در چنين فضايي بعيد به نظر مي رسد که روزنامه نگاران به عنوان طيفي از نخبگان اين مرزوبوم، به اين طرح به عنوان طرحي تخصصي بنگرند و مانند قاطبه کارشناسان به آن روي خوشي نشان دهند زيرا آنها نيز نيک مي دانند که اين طرح نه طرحي تخصصي که طرحي تبليغاتي است.

در خواست ما اما مشخص است: پيگيري مطالبات بر حقمان و برخورداري از حق آزادي مطبوعات. به باور ما احقاق اين حق ماست که تضمين کننده عدالت رسانه اي است و نه توزيع سهام عدالت...

منبع:روزنامه مردم سالاري

نظرات

نام :

ایمیل :

نظر :

کد امنیتی :